अनुज पाण्डेका पछिल्ला दुई नाटकहरू महिनादिनको अन्तरमा मञ्चन भए ।
ती दुवैमा बिल्कुलै फरक भूमिका निभाएका उनले आफ्नो अभिनयको परिधि देखाउन सकेका छन् । एउटामा उनी अत्यन्तै लाउड सुनिए भने अर्कोमा शालिन।
अर्थात्, मञ्चमा लामै समय मौन हुँदा उनी पात्रमै बसिरहन्छन् । उनको यो बाहिरी सचेतता त हो नै । त्योभन्दा बढी उनको भित्री ध्याउन्न हो – मञ्चमा कृत्रिम नबन्ने ।
यो नाटकमा उनी लामो समयसम्म स्थिर बस्नुपर्ने छ । सहकलाकार गतिशील छ । तर अनुज कुनै हलचल नगरी चुप बसिरहनुपर्छ । त्यो बेला उनले दर्शकको मनस्थिति बुझ्न सक्छन् । अथवा मानसिक र काल्पनिक रूपमा उनी मञ्च बाहिर हुन सक्छन् । आफ्ना जीवनमा हिसाबकिताब गर्न सक्छन् ।
पङ्क्तिकारको यो जिज्ञासालाई सम्बोधन गर्दै उनी भन्छन् – मैले अब कति बेला हात उठाउनुपर्ने हो ? कति बेला अरु रेगुलर एक्ट गर्नु पर्ने हो ? कतै अर्को पात्रसँग ठोक्किने त होइन ? यी यस्तै सोचि बस्छु । जोनभन्दा बाहिर हुन्न ।
अहिले मञ्चन भइरहेको उनी अभिनित नाटक हो, जोलिन । यो नाटकमा उनी श्रीमान र प्रेमीको भूमिकामा छन् । जो प्रेममा गलेको छ । कमजोर छ ।
